بیماران صرفنظر از نوع بیماریشان همگی بیمارند پس تبعیض چرا؟

 

بسیاری از ما بسبب نداشتن اطلاعات کافی از ایدز هنوز نمی

دانیم که در مواجه با فرد مبتلا به این بیماری خطرناک و مسری

چگونه رفتار کنیم. آیا برای عدم سرایت عفونت بما لازم است

که او را بطور تبعیض آمیزی طرد کرده و  هر گونه تماس عادی یا

کاری با اوئی که واقعا نیازمند همدلی و همراهی ماست را قطع

کنیم و بی اعتنا و با شقاوت قلب، خرد شدنش را در زیر خروار

خروار مشکلات ورنج ببینیم و خم به ابرو نیاوریم؟

اما اگر بجای توهم و وحشت بیجا و در پیش گرفتن هر گونه رفتار

غیر انسانی لحظاتی بیندیشیم و خود و یا یکی از عزیزانمان را

در موقعیت بحرانی او تصور کنیم، بی شک،دست دوستی و

وفاق بسویش دراز خواهیم کرد.

خوشبختانه، بر خلاف باورهای قبلی و بیخردانه، ارتباط و مراوده

عادی با شخص مبتلا به اچ آی وی و ایدز از نظر عموم پزشکان

بلامانع است.

بیائید از هم اکنون خورشید مهربانی را بر آسمان دل هر بیمار و

هر غمزده ای بتابانیم. اگر بپذیریم هر بیمار، بهر حال یک بیمار

است پس همه بیماران،صرفنظر از نوع بیماریشان، بی هیچ

عذری نباید مستأصل و تنها بمانند. مگر خداوند رحمان در کتاب

آسمانی اش ما را به احسان و نیکوکاری سفارش نکرده اند؟

ایشان در آیه 7 سوره اسراء به روشنی می فرمایند:

      « إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لأنْفُسِکُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَهَا»

یعنی:  اگر نیکی کردید، به سود خودتان و اگر بدی کردید، آن

هم از آن شماست.

 

تهیه و تنظیم:

محبوبه لطفی زاد

 

 

منابع:

    1)                                                        قرآن کریم

    2)                                               www.tebyan.net


 

/ 0 نظر / 4 بازدید